Badania nad mazdutydem: podwójny agonizm receptorów GLP-1 i glukagonu — potencjalne korzyści

Mazdutyd, znany także jako IBI362 lub LY3305677, to lek peptydowy opracowany w celu oddziaływania na dwa ważne receptory hormonalne związane z metabolizmem.

Należy do podwójnych agonistów receptorów, czyli substancji aktywujących jednocześnie dwa różne szlaki biologiczne.

Mazdutyd oddziałuje na:

• Receptory GLP-1: uczestniczące w regulacji apetytu, wydzielaniu insuliny i kontroli poziomu glukozy.
• Receptory glukagonu: związane z metabolizmem energii, wytwarzaniem glukozy i wykorzystywaniem zgromadzonych składników odżywczych.

Naukowcy interesują się tym połączeniem, ponieważ może ono przynosić efekty metaboliczne wykraczające poza samo pobudzanie GLP-1.

Badania kliniczne wykazały już istotne zmiany masy ciała i glikemii. Nadal analizuje się potencjalny wpływ na wątrobę, metabolizm tłuszczów i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego.

Aby zrozumieć mechanizm działania, warto poznać dwa hormony, których aktywność naśladuje mazdutyd.

1. GLP-1: apetyt i regulacja glikemii

GLP-1 oznacza peptyd glukagonopodobny typu 1. Jest to naturalny hormon uwalniany przez jelita po posiłku.

GLP-1 reguluje przyjmowanie pokarmu i poziom cukru dzięki kilku mechanizmom:

• Zmniejsza apetyt: wpływa na sygnały głodu i sytości.
• Wspiera wydzielanie insuliny: pobudza je, gdy poziom glukozy jest podwyższony.
• Spowalnia opróżnianie żołądka: pokarm wolniej przechodzi do jelit.
• Ogranicza wydzielanie glukagonu: pomaga zmniejszyć zbędną produkcję glukozy przy wysokiej glikemii.

Mechanizmy te wyjaśniają znaczenie leków działających na GLP-1 w leczeniu cukrzycy i otyłości.

2. Glukagon: energia i regulacja metabolizmu

Glukagon to naturalny hormon produkowany głównie przez komórki alfa trzustki.

Jego najważniejszą znaną funkcją jest utrzymywanie glikemii, zwłaszcza podczas postu.

Wpływa on również na:

• Produkcję glukozy w wątrobie.
• Metabolizm tłuszczów.
• Metabolizm aminokwasów.
• Bilans energetyczny.

Wyniki doświadczeń sugerują, że pobudzanie receptorów glukagonu może w pewnych warunkach zwiększać wydatkowanie energii.

To jeden z powodów zainteresowania lekami łączącymi aktywność GLP-1 i glukagonu.

Jednak glukagon może również zwiększać produkcję glukozy. Połączenie jego działania z GLP-1 ma równoważyć te potencjalnie przeciwstawne efekty.

3. Dlaczego łączyć oba receptory?

Założenie stojące za mazdutydem jest stosunkowo proste.

Sygnały GLP-1 pomagają ograniczyć spożycie jedzenia i poprawić glikemię, a sygnały glukagonowe mogą mieć dodatkowy wpływ na metabolizm.

Połączony efekt metaboliczny: badany pod kątem redukcji masy ciała, kontroli glikemii i parametrów kardiometabolicznych.

To porównanie koncepcyjne, a nie dowód na niezależny udział każdego z receptorów w wynikach klinicznych.

Kilka badań klinicznych oceniało mazdutyd u osób z nadwagą, otyłością oraz cukrzycą typu 2.

Część wyników opiera się na dużych badaniach randomizowanych, natomiast inne mają nadal charakter wstępny.

Redukcja masy ciała jest jednym z najlepiej zbadanych efektów mazdutydu.

Dzięki aktywacji GLP-1 może on wpływać na sygnały apetytu i ograniczać spożycie pokarmu.

Badacze sprawdzają, czy dodatkowe pobudzanie receptorów glukagonu zapewnia kolejne korzyści metaboliczne.

Co wykazały badania kliniczne?

GLORY-1, badanie fazy 3 opublikowane w 2025 roku w New England Journal of Medicine, objęło 610 dorosłych Chińczyków z nadwagą lub otyłością.

Po 48 tygodniach średnia zmiana masy ciała wynosiła:

W innym badaniu fazy 3, GLORY-2, opublikowanym w JAMA w 2026 roku, oceniano wyższą dawkę u dorosłych z otyłością.

Po 60 tygodniach średni spadek masy ciała wyniósł 16,65% dla mazdutydu wobec 1,50% dla placebo.

Wyniki pokazują znaczną redukcję w kontrolowanych warunkach badań klinicznych. Zobacz GLORY-1 i GLORY-2.

Należy pamiętać, że były to badania prowadzone pod nadzorem medycznym według ustalonych protokołów, a nie testy niezależnie sprzedawanych produktów badawczych.

Mazdutyd badano również pod kątem glikemii, szczególnie u osób z cukrzycą typu 2.

Pobudzanie receptorów GLP-1 pomaga trzustce uwalniać insulinę w odpowiedzi na wzrost stężenia glukozy.

Może to poprawiać kontrolę cukru przy jednoczesnym ograniczaniu nadmiernego wydzielania insuliny, gdy glikemia jest prawidłowa.

Co mówią wyniki?

Badanie fazy 3 DREAMS-1, opublikowane w Nature, obejmowało 320 dorosłych z cukrzycą typu 2.

Po 24 tygodniach stwierdzono następujące zmiany HbA1c, wskaźnika średniego poziomu cukru z około trzech miesięcy:

Osoby otrzymujące mazdutyd traciły także średnio więcej masy ciała niż grupa placebo.

Wyniki sugerują, że lek może jednocześnie poprawiać kontrolę glikemii i wpływać na masę ciała.

Jest to istotne, ponieważ otyłość i cukrzyca typu 2 często występują wspólnie. Zobacz DREAMS-1.

Kolejnym obszarem badań jest gromadzenie tłuszczu w wątrobie.

Jego nadmiar wiąże się z zaburzeniami metabolicznymi i może przyczyniać się do stłuszczeniowej choroby wątroby związanej z dysfunkcją metaboliczną (MASLD).

W wątrobie występuje wiele receptorów glukagonu, dlatego ten narząd jest szczególnie interesujący w badaniach podwójnych agonistów.

Co odkryli naukowcy?

W analizie eksploracyjnej GLORY-1 mierzono tłuszcz wątrobowy za pomocą rezonansu magnetycznego.

U uczestników z początkową zawartością tłuszczu co najmniej 10% grupa przyjmująca 6 mg mazdutydu wykazała po 48 tygodniach względny spadek tłuszczu wątrobowego o około 80,2%.

Jest to względna zmiana procentowa, a nie zmniejszenie o 80 punktów procentowych.

Dane sugerują potencjalnie istotny wpływ na gromadzenie się tłuszczu w wątrobie. Zobacz analizę eksploracyjną GLORY-1.

Ponieważ analiza była wstępna, potrzebne są dalsze badania, aby ustalić wpływ na zapalenie, włóknienie i długoterminowe wyniki leczenia chorób wątroby.

Aktywność wobec receptora glukagonu odróżnia mazdutyd od leków pobudzających wyłącznie GLP-1.

Badacze sugerują, że szlak glukagonowy może wpływać na wykorzystywanie energii i zgromadzonych składników odżywczych.

Możliwe mechanizmy obejmują:

• Zmiany wątrobowego metabolizmu tłuszczów.
• Zwiększoną mobilizację niektórych substratów energetycznych.
• Zmiany wydatkowania energii.
• Zmiany szlaków sygnalizacji metabolicznej.

Niektóre badania na zwierzętach oraz doświadczenia z podobnymi podwójnymi agonistami wspierają te hipotezy.

Jednak nie wykazano, że mazdutyd niezależnie zwiększa spoczynkowe wydatkowanie energii u ludzi, ani że szybszy metabolizm wyjaśnia utratę masy ciała.

Klinicznie stwierdzony spadek masy ciała nie jest dowodem na bezpośredni efekt „spalania tłuszczu”.

Naukowcy oceniali także:

• Obwód talii.
• Ciśnienie tętnicze.
• Triglicerydy.
• Cholesterol.
• Regulację glikemii.

W GLORY-2 odnotowano poprawę kilku z tych parametrów wraz ze znacznym spadkiem masy ciała.

Po 60 tygodniach obwód talii zmniejszył się o około 12,82 cm w grupie mazdutydu i o 2,00 cm w grupie placebo. Silniej spadło również ciśnienie skurczowe. Zobacz GLORY-2.

Takie zmiany mogą sprzyjać ogólnemu zdrowiu metabolicznemu.

Jednak poprawa markerów ryzyka sama w sobie nie dowodzi mniejszej liczby zawałów, udarów lub zgonów sercowo-naczyniowych. Potrzebne są badania twardych punktów końcowych.

Mazdutyd należy do szerszej rodziny metabolicznych terapii peptydowych, ale ma inny profil receptorowy.

Kluczową różnicą jest połączenie GLP-1 z glukagonem, zamiast z GIP.

Tworzy to odmienny profil biologiczny, który może przynosić dodatkowe efekty metaboliczne.

Liczba pobudzanych receptorów nie przesądza jednak o skuteczności. Porównania wymagają właściwie zaprojektowanych badań bezpośrednich.

Podobnie jak inne leki aktywujące GLP-1, mazdutyd może powodować objawy żołądkowo-jelitowe.

Najczęściej zgłaszano:

• Nudności.
• Wymioty.
• Biegunkę.
• Zmniejszony apetyt.
• Dyskomfort w jamie brzusznej.

W GLORY-2 wymioty zgłosiło 53,1% osób leczonych mazdutydem wobec 1,3% w grupie placebo. Nudności i biegunka również występowały częściej.

Chociaż większość zdarzeń była łagodna lub umiarkowana, mogą być uciążliwe i prowadzić do przerwania leczenia. Zobacz GLORY-2.

Nadal badane są długotrwałe bezpieczeństwo i tolerancja, wyniki sercowo-naczyniowe, pęcherzyk żółciowy, powikłania trzustkowe oraz skład ciała.

Pomimo obiecujących rezultatów pozostało kilka ważnych pytań.

Bezpieczeństwo długoterminowe

Badania dostarczają cennych danych, ale skutki stosowania przez wiele lat są nadal słabiej poznane.

Wpływ na masę mięśniową

Utrata masy ciała może dotyczyć tłuszczu i tkanek beztłuszczowych. Potrzebne są dalsze dane o zachowaniu mięśni i składzie ciała.

Długoterminowe korzyści sercowo-naczyniowe

Poprawa ciśnienia, cholesterolu i masy ciała jest zachęcająca, lecz trzeba wykazać zmniejszenie liczby rzeczywistych zdarzeń sercowo-naczyniowych.

Dodatkowy efekt aktywacji glukagonu

Mechanizm podwójny jest ciekawy, ale nadal nie wiadomo, jaka część utraty masy ciała wynika konkretnie z pobudzania receptora glukagonu.

Co dzieje się po odstawieniu?

Należy ustalić, ile masy ciała może powrócić po zakończeniu terapii i jak długo utrzymują się korzyści metaboliczne.

Mazdutyd uzyskał w Chinach zgodę regulacyjną na określone wskazania związane z kontrolą masy ciała i cukrzycą typu 2.

Zezwolenia różnią się jednak między krajami. Zgoda w Chinach nie oznacza dopuszczenia do stosowania medycznego w Unii Europejskiej ani USA.

Status prawny, wskazania i zasady przepisywania należy zawsze sprawdzić w odpowiednim urzędzie.

Uwaga badawcza: Wyniki regulowanych badań farmaceutycznych nie potwierdzają bezpieczeństwa, sterylności, tożsamości ani skuteczności niezależnie sprzedawanych peptydów do badań. Artykuł nie zawiera instrukcji samodzielnego stosowania.

Mazdutyd stanowi ważny kierunek rozwoju badań nad peptydowymi terapiami metabolicznymi.

Łącząc aktywację receptorów GLP-1 i glukagonu, wpływa na szlaki regulujące apetyt, glikemię i metabolizm energii.

Badania kliniczne z udziałem ludzi wykazały znaczną redukcję masy ciała i poprawę glikemii, szczególnie u osób z otyłością lub cukrzycą typu 2.

Dodatkowe wyniki sugerują możliwe korzyści dla tłuszczu wątrobowego, ciśnienia, obwodu talii i innych wskaźników kardiometabolicznych.

Niektóre proponowane efekty, zwłaszcza wzrost wydatkowania energii oraz bezpośredni wkład receptorów glukagonu, nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione.

Mazdutyd jest zatem obiecującym przykładem możliwości, jakie podwójnie działające peptydy mogą wnieść do leczenia chorób metabolicznych. Kolejne badania określą jego długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo oraz ewentualną przewagę nad dotychczasowymi terapiami.

1. Ji L, et al. (2025). Once-Weekly Mazdutide in Chinese Adults with Obesity or Overweight. New England Journal of Medicine.
2. Gao L, et al. (2026). Treatment With 9-mg Mazdutide for Weight Reduction in Chinese Adults With Obesity: The GLORY-2 Randomized Clinical Trial. JAMA.
3. (2023). A Phase 2 Randomised Controlled Trial of Mazdutide in Chinese Overweight Adults or Adults With Obesity. Nature Communications.
4. (2026). Efficacy and Safety of Mazdutide in Adults With Obesity or Overweight: A US-Based Phase 2 Trial. The Lancet Diabetes & Endocrinology.
5. (2022). A Phase 1b Randomised Controlled Trial of IBI362 in Chinese Patients With Type 2 Diabetes. Nature Communications.
6. (2025). Mazdutide Versus Placebo in Chinese Adults With Type 2 Diabetes. Nature.
7. (2025). Mazdutide Versus Dulaglutide in Chinese Adults With Type 2 Diabetes. Nature.
8. (2024). Improvement of Liver Steatosis by Mazdutide in Chinese Participants With Overweight or Obesity: An Exploratory Analysis of GLORY-1. Diabetes.
9. (2024). Efficacy and Safety of Mazdutide on Weight Loss Among Diabetic and Non-Diabetic Patients. Frontiers in Endocrinology.
10. (2024). Glucagon Agonism in the Treatment of Metabolic Diseases Including Type 2 Diabetes Mellitus and Obesity. Diabetes, Obesity and Metabolism.
11. (2015). Effect of Oxyntomodulin, Glucagon, GLP-1, and Combined Glucagon + GLP-1 Infusion on Food Intake, Appetite, and Resting Energy Expenditure. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism.
12. (2026). Efficacy and Safety of Mazdutide in Predominantly Chinese Adults With Obesity and/or Type 2 Diabetes. Diabetes, Obesity and Metabolism.