Łańcuch chłodniczy dla peptydów liofilizowanych

Peptydy w roztworze są znacznie mniej stabilne niż w postaci stałej. Liofilizacja (suszenie sublimacyjne) usuwa wodę z próbki, spowalniając szlaki hydrolizy i utleniania, które degradują wiązania peptydowe i wrażliwe reszty.

Dlatego peptydy badawcze wysyła się jako suchy proszek lub placek, a nie jako gotowy roztwór, i dlatego zalecenia dotyczące przechowywania zmieniają się w chwili rekonstytucji fiolki.

Materiał liofilizowany przechowuje się zazwyczaj w temperaturze -20 °C, z dala od światła i wilgoci. W tej temperaturze dobrze zamknięty materiał jest zwykle stabilny przez długi czas.

Przed otwarciem pozwól fiolkom osiągnąć temperaturę pokojową. Otwarcie zimnej fiolki w wilgotnym pomieszczeniu powoduje kondensację na materiale, wprowadzając z powrotem dokładnie tę wodę, którą usunęła liofilizacja.

Po przejściu do roztworu stabilność gwałtownie spada i mierzy się ją w dniach lub tygodniach, a nie miesiącach. Chłodzenie spowalnia degradację, ale jej nie zatrzymuje.

Wielokrotne zamrażanie i rozmrażanie to częste źródło niewyjaśnionej zmienności między eksperymentami. Rozporcjowanie zrekonstytuowanego roztworu podstawowego na jednorazowe objętości pozwala uniknąć poddawania całej próbki powtarzanym cyklom.

Peptydy liofilizowane tolerują krótkie okresy w temperaturze otoczenia podczas transportu, dlatego większość przesyłek badawczych nie wymaga aktywnego chłodzenia przy czasach dostawy wewnątrz UE.

Po otrzymaniu niezwłocznie przenieś materiał do przechowywania w -20 °C, zamiast zostawiać go w temperaturze pokojowej na blacie.