Retatrutyd: Co To Jest, Jak Działa i Jakie Są Jego Potencjalne Korzyści?

Retatrutyd stał się jednym z najbardziej obserwowanych eksperymentalnych leków w badaniach metabolicznych. Naukowcy badają go przede wszystkim w kontekście otyłości i cukrzycy typu 2, ale coraz częściej analizuje się również, czy jego działanie może obejmować stłuszczeniową chorobę wątroby, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, zdrowie nerek, obturacyjny bezdech senny, chorobę zwyrodnieniową stawów oraz inne powikłania związane z otyłością.

Retatrutyd jest szczególnie interesujący dlatego, że działa inaczej niż wiele obecnie stosowanych leków metabolicznych. Zamiast oddziaływać na jeden lub dwa receptory hormonalne, aktywuje trzy:

• Receptory GLP-1
• Receptory GIP
• Receptory glukagonu

Z tego powodu naukowcy często określają retatrutyd jako potrójnego agonistę receptorów hormonalnych.

Badania z udziałem ludzi wykazały znaczne zmniejszenie masy ciała oraz poprawę różnych parametrów metabolicznych. Retatrutyd nadal pozostaje jednak lekiem eksperymentalnym, a badania nad wieloma jego możliwymi długoterminowymi efektami są nadal prowadzone.

W tym artykule przedstawiono, co naukowcy obecnie wiedzą i, co równie ważne, czego jeszcze nie wiedzą.

Retatrutyd, wcześniej znany pod kodem rozwojowym LY3437943, jest eksperymentalnym peptydem opracowanym przez firmę Eli Lilly.

Został zaprojektowany tak, aby aktywować trzy receptory hormonalne związane z metabolizmem:

• GLP-1 — glukagonopodobny peptyd-1
• GIP — zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy
• Glukagon

Wcześniejsze leki metaboliczne zwykle skupiały się na mniejszej liczbie szlaków.

Tradycyjni agoniści receptora GLP-1 aktywują głównie receptor GLP-1, podczas gdy tirzepatyd aktywuje zarówno receptory GLP-1, jak i GIP.

Retatrutyd dodaje trzeci element: aktywację receptora glukagonu.

Badania nad tą cząsteczką sugerują, że połączenie tych trzech szlaków może jednocześnie wpływać na kilka procesów, w tym apetyt, kontrolę glukozy, funkcję insuliny, metabolizm tłuszczów oraz wydatek energetyczny.

Dobrym sposobem na zrozumienie retatrutydu jest osobne przyjrzenie się trzem szlakom.

GLP-1 jest naturalnie występującym hormonem uwalnianym po spożyciu pokarmu.

Sygnalizacja GLP-1 może między innymi:

Pomagać stymulować wydzielanie insuliny, gdy poziom glukozy jest podwyższony.

Zmniejszać wydzielanie glukagonu w określonych warunkach.

Spowalniać opróżnianie żołądka.

Zwiększać uczucie sytości.

Zmniejszać apetyt i spożycie pokarmu.

Te efekty pomagają wyjaśnić, dlaczego leki oparte na GLP-1 stały się ważne w badaniach nad otyłością i cukrzycą.

GIP jest kolejnym hormonem uwalnianym w odpowiedzi na spożycie pokarmu.

Odgrywa rolę w:

• Wydzielaniu insuliny.
• Przetwarzaniu składników odżywczych.
• Metabolizmie glukozy.
• Interakcjach z tkanką tłuszczową.

Wykazano już, że połączenie aktywacji receptorów GLP-1 i GIP może wywoływać istotne efekty metaboliczne.

Glukagon jest zwykle kojarzony ze zwiększaniem poziomu glukozy we krwi, gdy staje się on zbyt niski.

Na pierwszy rzut oka celowa aktywacja receptora glukagonu może więc wydawać się nietypowa w przypadku leku badanego pod kątem cukrzycy.

Sygnalizacja glukagonu może jednak również wpływać na:

• Wydatek energetyczny.
• Metabolizm tłuszczów.
• Metabolizm wątrobowy.
• Utlenianie składników odżywczych.

Naukowcy uważają, że odpowiednie zrównoważenie aktywności glukagonu z sygnalizacją GLP-1 i GIP może potencjalnie zwiększać wydatek energetyczny, podczas gdy pozostałe szlaki pomagają kontrolować apetyt i poziom glukozy.

To wielotorowe podejście jest jednym z głównych naukowych powodów dużego zainteresowania retatrutydem.

Redukcja masy ciała jest obecnie jednym z obszarów o najsilniejszych dowodach.

Ważne badanie kliniczne fazy 2, opublikowane w New England Journal of Medicine w 2023 roku, objęło osoby dorosłe z otyłością lub nadwagą bez cukrzycy.

Po 48 tygodniach średnie zmiany masy ciała wynosiły:

Przy najwyższej badanej dawce średnia redukcja wyniosła około 24% początkowej masy ciała po 48 tygodniach.

Wyniki te były bardzo wyraźne, ale pochodziły z badania fazy 2.

Od tego czasu większe badania fazy 3 dodatkowo wzmocniły bazę dowodową.

W 2026 roku badania fazy 3 w ramach programu TRIUMPH dostarczyły dodatkowych danych dotyczących retatrutydu u osób dorosłych z otyłością.

Badania oceniały retatrutyd podawany raz w tygodniu przez znacznie dłuższy okres niż wcześniejsze badanie fazy 2.

Przy wyższych badanych dawkach średnie spadki masy ciała były znacznie większe niż w grupie placebo.

Wyniki fazy 3 wzmocniły dowody wskazujące, że otyłość może w przyszłości stać się jednym z głównych zastosowań retatrutydu, jeśli uzyska on zatwierdzenie regulacyjne.

Wyniki badań klinicznych nadal należy jednak interpretować w kontekście badanych populacji, stopniowego zwiększania dawki, czasu trwania leczenia i nadzoru medycznego.

Regulacja masy ciała jest złożona i obejmuje mózg, układ pokarmowy, trzustkę, wątrobę, tkankę tłuszczową oraz wiele różnych hormonów.

Retatrutyd może wpływać jednocześnie na kilka z tych elementów.

Naukowcy są szczególnie zainteresowani trzema możliwymi mechanizmami.

Wyższe dawki retatrutydu wiązano ze zmniejszeniem głodu i apetytu.

W badaniach klinicznych zgłaszano między innymi:

• Mniejsze odczuwanie głodu.
• Mniejsze porcje posiłków.
• Rzadsze spożywanie posiłków.
• Wcześniejsze uczucie sytości.

Mniejszą skłonność do przejadania się.

Zmiany preferencji żywieniowych.

Wyniki te sugerują, że zmniejszenie spożycia pokarmu może być ważnym elementem utraty masy ciała związanej z retatrutydem.

Nie każdy uczestnik musi jednak doświadczać tych samych efektów.

Sygnalizacja GLP-1 i GIP może wpływać na obszary mózgu związane z apetytem i zakończeniem posiłku.

Jeśli osoba czuje się syta po mniejszej ilości jedzenia, całkowite spożycie kalorii może naturalnie się zmniejszać.

Jest to jeden z dobrze poznanych mechanizmów działania terapii metabolicznych opartych na inkretynach.

Składnik glukagonowy może odróżniać retatrutyd od leków działających wyłącznie na GLP-1 albo na GLP-1 i GIP.

Badania przedkliniczne sugerują, że aktywacja receptora glukagonu może zwiększać wydatek energetyczny i sprzyjać wykorzystywaniu zgromadzonej energii.

Dokładny udział tego mechanizmu w redukcji masy ciała u ludzi nadal jest badany.

Kolejnym ważnym obszarem badań jest cukrzyca typu 2.

Osoby z cukrzycą typu 2 często mają:

Insulinooporność.

Podwyższony poziom glukozy we krwi.

Zaburzoną odpowiedź insulinową.

Nadmierną masę ciała.

Ponieważ GLP-1 i GIP mogą wpływać na zależne od glukozy wydzielanie insuliny, retatrutyd od początku badano także u osób z cukrzycą.

Badania fazy 1, fazy 2 i fazy 3 wykazały poprawę kontroli glukozy wraz ze znacznym spadkiem masy ciała.

Zmiany HbA1c były szczególnie istotne, ponieważ HbA1c daje obraz średniego poziomu glukozy we krwi w okresie kilku miesięcy.

Wyniki te sugerują, że cukrzyca typu 2 może w przyszłości stać się kolejnym ważnym zastosowaniem terapeutycznym, jeśli retatrutyd uzyska zatwierdzenie regulacyjne.

Długoterminowe badania porównawcze będą nadal istotne, aby określić, jak wypada on na tle istniejących leków przeciwcukrzycowych.

Jednym z najbardziej interesujących dodatkowych obszarów badań jest metaboliczna stłuszczeniowa choroba wątroby związana z dysfunkcją metaboliczną, czyli MASLD.

MASLD wiąże się z nadmiernym nagromadzeniem tłuszczu w wątrobie i jest silnie związana z:

• Otyłością.
• Insulinoopornością.
• Cukrzycą typu 2.

Nieprawidłowymi poziomami lipidów we krwi.

Naukowcy przeprowadzili podbadanie fazy 2 u uczestników z otyłością i podwyższoną zawartością tłuszczu w wątrobie.

Po 24 tygodniach średnie względne zmniejszenie ilości tłuszczu w wątrobie wynosiło około:

Przy dwóch najwyższych dawkach znaczna większość uczestników osiągnęła w trakcie badania poziom tłuszczu w wątrobie poniżej 5%.

Wyniki te są interesujące naukowo i sugerują, że retatrutyd może mieć istotny wpływ na gromadzenie tłuszczu w wątrobie.

Należy jednak podkreślić ważne rozróżnienie.

Zmniejszenie ilości tłuszczu w wątrobie nie jest tym samym co wykazanie wyleczenia zaawansowanej choroby wątroby.

Naukowcy nadal muszą ustalić, czy retatrutyd może poprawiać lub zapobiegać takim problemom jak włóknienie wątroby, marskość oraz inne poważne powikłania.

Naukowcy badali także zmiany ilości tłuszczu trzewnego.

Tłuszcz trzewny gromadzi się wokół narządów wewnętrznych i jest związany ze zwiększonym ryzykiem metabolicznym i sercowo-naczyniowym.

Badania kliniczne wykazały znaczące zmniejszenie ilości trzewnej tkanki tłuszczowej podczas leczenia retatrutydem.

Zmniejszała się również podskórna tkanka tłuszczowa brzucha.

Sugeruje to, że działanie retatrutydu może wykraczać poza samą zmianę liczby na wadze.

Naukowcy badają, czy zmniejszenie metabolicznie niekorzystnych zapasów tłuszczu może przyczyniać się do poprawy wrażliwości insulinowej, zdrowia wątroby i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Naukowcy badają także, czy retatrutyd wpływa na markery związane z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Analizy kliniczne wykazały poprawę kilku potencjalnie istotnych markerów, w tym:

• Cholesterolu nie-HDL.
• Apolipoproteiny B.
• Stężenia cząstek LDL.
• Lipoprotein bogatych w triglicerydy.
• Małych cząstek LDL.

Niektóre markery stanu zapalnego również się obniżyły.

Na przykład wysokoczułe białko C-reaktywne znacznie zmniejszyło się w niektórych grupach badanych klinicznie.

Wyniki te są obiecujące.

Poprawa markerów ryzyka sercowo-naczyniowego nie oznacza jednak automatycznie, że lek zapobiega zawałom serca, udarom lub zgonom sercowo-naczyniowym.

Aby odpowiedzieć na te pytania, potrzebne są specjalne badania dotyczące wyników sercowo-naczyniowych.

Zdrowie nerek jest kolejnym obszarem badań.

Otyłość i cukrzyca typu 2 są ważnymi czynnikami ryzyka przewlekłej choroby nerek.

Naukowcy analizowali między innymi:

Szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego, czyli eGFR.

Stosunek albuminy do kreatyniny w moczu, czyli UACR.

Niektóre badania wykazały potencjalnie korzystne zmiany parametrów związanych z funkcją nerek, w tym zmniejszenie albuminurii u części uczestników.

Duża część tych danych pochodzi jednak obecnie z analiz eksploracyjnych lub post hoc, a nie z badań zaprojektowanych specjalnie do oceny wyników nerkowych.

Naukowcy nie mogą więc jeszcze stwierdzić, że retatrutyd zapobiega przewlekłej chorobie nerek lub niewydolności nerek.

Wyniki te najlepiej opisywać jako obiecujące sygnały badawcze.

Obturacyjny bezdech senny, czyli OSA, jest silnie związany z otyłością.

Nagromadzenie tłuszczu wokół szyi i dróg oddechowych, wraz z innymi zmianami metabolicznymi, może zwiększać zwężenie dróg oddechowych podczas snu.

Ponieważ retatrutyd może prowadzić do znacznego spadku masy ciała, naukowcy badali, czy może również zmniejszać nasilenie bezdechu sennego związanego z otyłością.

Badania fazy 3 wykazały znaczące zmniejszenie liczby epizodów bezdechu i spłycenia oddechu u osób z otyłością oraz umiarkowanym lub ciężkim bezdechem sennym.

Wyniki te sugerują, że bezdech senny związany z otyłością może stać się kolejnym klinicznie istotnym obszarem badań.

Dalsze recenzowane badania pomogą ustalić, którzy pacjenci odnoszą największe korzyści i jaka część efektu jest bezpośrednio związana z utratą masy ciała.

Retatrutyd badano również u osób z otyłością i chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.

Nadmierna masa ciała zwiększa mechaniczne obciążenie stawu kolanowego i może przyczyniać się do bólu, stanu zapalnego oraz ograniczenia ruchomości.

Utrata masy ciała może więc poprawiać objawy nawet bez bezpośredniej odbudowy uszkodzonej chrząstki.

Badania fazy 3 wykazały poprawę bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową kolana wraz ze znaczącą redukcją masy ciała.

Możliwe przyczyny obejmują:

• Mniejsze obciążenie mechaniczne stawów.
• Poprawę mobilności.
• Zmniejszenie ogólnoustrojowego stanu zapalnego.
• Poprawę zdrowia metabolicznego.

Nie oznacza to jednak, że retatrutyd regeneruje chrząstkę lub bezpośrednio odwraca chorobę zwyrodnieniową stawów.

Ważne jest odróżnienie poprawy objawów od naprawy strukturalnego uszkodzenia stawu.

Otyłość wiąże się z przewlekłym stanem zapalnym o niewielkim nasileniu.

Z tego powodu naukowcy mierzą markery zapalne podczas badań nad terapiami metabolicznymi.

W badaniach nad retatrutydem obserwowano zmniejszenie takich markerów jak:

• Wysokoczułe białko C-reaktywne.
• Interleukina-6.

Zmiany te mogą być częściowo związane ze zmniejszeniem ilości tkanki tłuszczowej oraz poprawą zdrowia metabolicznego.

Potrzebne są dalsze badania, zanim retatrutyd będzie można opisywać jako terapię o bezpośrednim działaniu przeciwzapalnym.

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na szlaki inkretynowe, do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należały objawy ze strony przewodu pokarmowego.

Obejmowały one:

• Nudności.
• Biegunkę.
• Wymioty.
• Zaparcia.

W badaniach klinicznych działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego były zazwyczaj łagodne do umiarkowanych i częściej występowały przy wyższych dawkach.

Stopniowe zwiększanie dawki w trakcie badań klinicznych wydawało się poprawiać tolerancję.

Naukowcy obserwowali również przejściowy, zależny od dawki wzrost częstości akcji serca.

W niektórych badaniach wzrost tętna osiągał maksimum w trakcie leczenia, a następnie z czasem się zmniejszał.

Pełny profil bezpieczeństwa długoterminowego stanie się bardziej jasny wraz z kontynuacją większych badań i pojawianiem się kolejnych danych długoterminowych.

Pomimo obiecujących wyników badań nadal pozostaje kilka ważnych pytań bez odpowiedzi.

Badania kliniczne dostarczają ważnych informacji dotyczących bezpieczeństwa, ale powszechne stosowanie przez wiele lat może ujawnić rzadkie działania niepożądane, których krótsze badania mogą nie wykryć.

Długoterminowe monitorowanie bezpieczeństwa będzie więc nadal bardzo ważne.

Naukowcy muszą lepiej zrozumieć, co dzieje się po zakończeniu leczenia retatrutydem.

Doświadczenia z innymi lekami przeciw otyłości sugerują, że po przerwaniu terapii może dojść do znacznego ponownego przyrostu masy ciała.

Potrzebne są dłuższe badania obserwacyjne.

Poprawa cholesterolu, markerów zapalnych i masy ciała jest obiecująca.

Naukowcy nadal potrzebują jednak badań dotyczących konkretnych wyników, takich jak:

• Zawały serca.
• Udary.
• Zgony sercowo-naczyniowe.

Poprawa markera ryzyka nie oznacza automatycznie poprawy długoterminowych wyników sercowo-naczyniowych.

Markery nerkowe wykazały obiecujące zmiany, ale potrzebne są specjalne badania, aby ustalić, czy retatrutyd może spowalniać postęp przewlekłej choroby nerek.

Zaobserwowano duże zmniejszenie ilości tłuszczu w wątrobie.

Naukowcy nadal muszą ustalić, czy retatrutyd może zapobiegać lub poprawiać:

• MASH.
• Znaczne włóknienie wątroby.
• Marskość.
• Poważne powikłania wątrobowe.

Duża utrata masy ciała naturalnie rodzi pytania o to, z jakich tkanek pochodzi utracona masa.

Naukowcy interesują się zmianami w zakresie:

• Tkanki tłuszczowej.
• Tłuszczu trzewnego.
• Beztłuszczowej masy ciała.
• Mięśni szkieletowych.

Zachowanie masy mięśniowej podczas znacznej utraty masy ciała jest ważnym obszarem przyszłych badań.

Naukowcy nadal nie rozumieją w pełni, jaka część efektów retatrutydu wynika z:

• Aktywacji receptora GLP-1.
• Aktywacji receptora GIP.
• Aktywacji receptora glukagonu.

Interakcji pomiędzy wszystkimi trzema receptorami.

Lepsze zrozumienie tych interakcji może wpłynąć na rozwój przyszłych terapii metabolicznych.

Na podstawie obecnie dostępnych danych u ludzi krajobraz badań można w przybliżeniu podzielić na kilka poziomów dowodów.

Otyłość i redukcja masy ciała.

Jest to obecnie jeden z najlepiej rozwiniętych obszarów badań nad retatrutydem, wspierany przez duże randomizowane badania kliniczne.

Cukrzyca typu 2.

Badania kliniczne wykazują znaczącą poprawę HbA1c, masy ciała i innych parametrów metabolicznych.

MASLD i stłuszczeniowa choroba wątroby.

Zaobserwowano duże zmniejszenie ilości tłuszczu w wątrobie, ale długoterminowe wyniki dotyczące zdrowia wątroby nadal są niepewne.

Obturacyjny bezdech senny.

Badania fazy 3 wskazują na poprawę nasilenia bezdechu sennego u osób z otyłością.

Choroba zwyrodnieniowa kolana związana z otyłością.

Zaobserwowano zmniejszenie bólu wraz ze znaczącą redukcją masy ciała.

Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego.

Poprawie uległy lipidy, ApoB i markery zapalne, ale nadal potrzebne są dane dotyczące rzeczywistych wyników sercowo-naczyniowych.

Ochrona nerek.

Istnieją interesujące wyniki dotyczące biomarkerów, ale potrzebne są badania skoncentrowane na wynikach nerkowych.

Bezpośrednie działanie przeciwzapalne.

Markery zapalne się zmniejszają, ale nie jest jasne, jaka część tego efektu wynika bezpośrednio z działania retatrutydu, a jaka z utraty masy ciała.

Inne choroby metaboliczne.

Połączenie sygnalizacji GLP-1, GIP i glukagonu może mieć szersze zastosowanie, ale każde potencjalne zastosowanie wymaga osobnych badań klinicznych.

Retatrutyd stanowi ważny rozwój w badaniach metabolicznych, ponieważ próbuje wpływać na kilka układów biologicznych jednocześnie.

Wcześniejsze generacje leków metabolicznych często działały na pojedynczy szlak.

Następnie rozwój przesunął się w kierunku podwójnych agonistów.

Retatrutyd stanowi kolejny etap tej ewolucji dzięki potrójnej aktywacji receptorów GLP-1, GIP i glukagonu.

Dotychczasowe wyniki sugerują, że taka strategia może powodować znaczną redukcję masy ciała, jednocześnie poprawiając różne parametry metaboliczne.

Imponujące liczby nie powinny jednak prowadzić do przesadzonych wniosków.

Badanie wykazujące mniejszą masę ciała nie oznacza automatycznie dłuższego życia.

Badanie pokazujące mniej tłuszczu w wątrobie nie oznacza automatycznie cofnięcia zaawansowanej choroby wątroby.

Badanie pokazujące lepsze biomarkery sercowo-naczyniowe nie oznacza automatycznie mniejszej liczby zawałów serca.

Zmniejszenie bólu kolana nie oznacza, że uszkodzona chrząstka została odbudowana.

Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla właściwej interpretacji badań naukowych.

Retatrutyd jest jednym z najbardziej zaawansowanych eksperymentalnych potrójnych agonistów receptorów hormonalnych, które są obecnie badane.

Najsilniejsze dostępne dowody dotyczą znacznej redukcji masy ciała oraz poprawy kontroli metabolicznej u osób z otyłością i cukrzycą typu 2.

Naukowcy zgłaszali również obiecujące wyniki dotyczące:

• Tłuszczu w wątrobie.
• Tłuszczu trzewnego.
• Glukozy we krwi.
• Apetytu.
• Lipidów we krwi.
• Markerów zapalnych.
• Parametrów nerkowych.
• Obturacyjnego bezdechu sennego.

Choroby zwyrodnieniowej kolana związanej z otyłością.

Niektóre z tych wyników są już wspierane przez zaawansowane badania kliniczne, podczas gdy inne pozostają wstępne lub eksploracyjne.

Retatrutyd wydaje się więc mieć potencjalne zastosowania wykraczające poza samą redukcję masy ciała, ale siła dowodów znacznie różni się pomiędzy poszczególnymi obszarami badań.

Najbardziej odpowiednim obecnie wnioskiem nie jest to, że retatrutyd stanowi rozwiązanie dla każdej choroby metabolicznej.

Obecne dowody sugerują raczej, że potrójna aktywacja receptorów GLP-1, GIP i glukagonu stała się ważną nową strategią badawczą w leczeniu otyłości i chorób metabolicznych, a retatrutyd jest obecnie jednym z najczęściej badanych przykładów.

Wraz z kontynuacją badań długoterminowych naukowcy powinni uzyskać pełniejszy obraz jego korzyści, ograniczeń, bezpieczeństwa oraz potencjalnej roli w przyszłej medycynie.

1. Jastreboff AM, et al. Triple-Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity — A Phase 2 Trial. New England Journal of Medicine. 2023.
2. Coskun T, et al. LY3437943, a novel triple glucagon, GIP, and GLP-1 receptor agonist for glycemic control and weight loss: From discovery to clinical proof of concept. Cell Metabolism. 2022.
3. Urva S, et al. LY3437943, a novel triple GIP, GLP-1, and glucagon receptor agonist in people with type 2 diabetes. The Lancet. 2022.
4. Sanyal AJ, et al. Triple hormone receptor agonist retatrutide for metabolic dysfunction-associated steatotic liver disease: a randomized phase 2a trial. Nature Medicine. 2024.
5. Rosenstock J, et al. Retatrutide, a GIP, GLP-1 and glucagon receptor agonist, for people with type 2 diabetes: a randomised, double-blind, placebo and active-controlled phase 2 trial. The Lancet. 2023.
6. Kanu C, et al. Appetite, eating attitudes, and eating behaviours during treatment with retatrutide in adults with type 2 diabetes. Diabetes, Obesity and Metabolism. 2025.
7. Retatrutide-associated improvements in cardiovascular risk biomarkers in adults with obesity with or without type 2 diabetes. Diabetes, Obesity and Metabolism. 2026.
8. The Effect of Retatrutide on Kidney Parameters in Participants With Type 2 Diabetes Mellitus and/or Obesity. Kidney International Reports. 2025.
9. Efficacy and safety of retatrutide for the treatment of obesity: a systematic review of clinical trials. 2025.
10. Triple Agonism Based Therapies for Obesity. 2025.